De dilemma’s van het thuiswerken

De dilemma’s van het thuiswerken

Zoooo, dat was me een weekje wel. Het einde van de eerste lockdown week in 2021 is aangebroken. Een week waarbij keuzes moesten worden gemaakt waar ik voor maandag nog nooit over nagedacht had. Een week met dilemma’s die nieuwe vaardigheden en inzichten met zich meebrachten. Want; Doe ik een strakke spijkerbroek aan of houd ik mijn campingsmoking aan? Ontbijt ik voor de dagopening of er na? Laat ik de kinderen een rondje vertellen of behoud ik zelf de regie? Deel ik mijn scherm of wil ik de gezichten kunnen blijven zien? Welk antwoord geef ik op de vraag waarom sommige kinderen wel naar school mogen? Hoe reageer ik op ouders die klagen over de lockdown en het thuisonderwijzen van hun kinderen? Geef ik tijdens de 1 op 1 momenten extra instructie of speel ik een spelletje? 


Maar het was vooral de week waar Willeke Alberti al eens over zong. Een week van samen zijn, samen lachen en samen huilen. Huilen omdat we weer samen waren en lachen om de mooie spontane momenten met elkaar. Een week waarbij ik mij des te meer realiseerde welke belangrijke rol wij in het leven van onze leerlingen vervullen. Hoe ik ze zag opbloeien tijdens de contactmomenten en hoe ze gaande de week steeds meer contact zochten. Soms om uitleg te vragen en soms om gewoon even te kletsen. Ik spreek voor mijzelf als ik beken dat ik hier wel een beetje tegenop zag. Contact via een scherm, en meer dan woorden over en weer kon je elkaar niet gegeven dacht ik. Nu aan het einde van de week weet ik wel beter. Het echt even tijd hebben voor elkaar en elke leerling even de waardering geven die hij/zij zo hard nodig heeft kan beter dan ooit. 

Comments are closed.